ភាពនឿយហត់ផ្លូវចិត្តដោយសារមិនហ៊ានបដិសេធការងារ និងសារៈសំខាន់នៃការកំណត់ព្រំដែន

មនុស្សជាច្រើននៅកន្លែងធ្វើការតែងតែទទួលយកគ្រប់សំណើការងារដែលគេស្នើសុំ ដោយសារតែការក្រែងចិត្ត ឬមានបំណងចង់ផ្គាប់ចិត្តអ្នកដទៃជុំវិញខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណា ការមិនហ៊ាននិយាយពាក្យបដិសេធ ឬពាក្យ «ទេ» ជាបន្តបន្ទាប់ អាចប្រែក្លាយទៅជាបន្ទុកផ្លូវចិត្តយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដោយមិនដឹងខ្លួន។

ការរកឃើញពីការស្រាវជ្រាវចិត្តវិទ្យានៅកន្លែងធ្វើការ

យោងតាមការស្រាវជ្រាវផ្នែកចិត្តវិទ្យានៅកន្លែងធ្វើការដែលបានចេញផ្សាយដោយ Harvard Business Review បានបង្ហាញថា ទម្លាប់ចូលចិត្តផ្គាប់ចិត្តគេ (people-pleasing) និងកង្វះខាតនៃការកំណត់ព្រំដែនការងារឱ្យបានច្បាស់លាស់ គឺជាកត្តាចម្បងដែលនាំឱ្យបន្ទុកការងារកើនឡើងហួសពីសមត្ថភាព និងកម្លាំងដែលអាចទ្រាំទ្របាន។ បញ្ហានេះជាលទ្ធផលបានបង្កឱ្យកើតមានភាពនឿយហត់អស់កម្លាំងចិត្ត ឬ Emotional Burnout ក្នុងចំណោមបុគ្គលិក។

ផលប៉ះពាល់នៃការមិនកំណត់ព្រំដែនការងារ

នៅពេលបុគ្គលិកបន្តទទួលយកការងារដោយគ្មានព្រំដែន វាមិនត្រឹមតែបង្កើតជាសម្ពាធផ្លូវចិត្តប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងជះឥទ្ធិពលអវិជ្ជមានដល់ដំណើរការការងារទូទៅផងដែរ៖

• ការងារកើនឡើងលើសកម្លាំងជាក់ស្តែងដែលបុគ្គលិកម្នាក់ៗអាចបំពេញបាន
• ការកើតឡើងនូវបន្ទុកផ្លូវចិត្តដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ និងភាពនឿយហត់អស់កម្លាំងចិត្ត
• ការធ្លាក់ចុះនៃផលិតភាពការងារ និងសុខុមាលភាពផ្លូវចិត្តយូរអង្វែង

សារៈសំខាន់ និងដំណោះស្រាយដែលអ្នកជំនាញបានណែនាំ

ការយល់ដឹងអំពីដែនកំណត់របស់ខ្លួនឯងគឺជារឿងចាំបាច់សម្រាប់អ្នកបំពេញការងារគ្រប់រូប។ អ្នកជំនាញបានផ្តល់អនុសាសន៍ឱ្យបុគ្គលិកទាំងអស់រៀនបដិសេធសំណើការងារដោយភាពច្បាស់លាស់ និងប្រកបដោយភាពស្ថាបនា។ ការអនុវត្តបែបនេះមិនមែនជាការគេចវេះពីការទទួលខុសត្រូវនោះឡើយ ប៉ុន្តែវាជាវិធានការចាំបាច់ដើម្បីការពារផលិតភាពការងារ និងថែរក្សាសុខុមាលភាពផ្លូវចិត្តឱ្យបានល្អប្រសើរក្នុងរយៈពេលវែង។

អ្វីដែលត្រូវតាមដានបន្ត

បុគ្គលិក និងអ្នកគ្រប់គ្រងគួរយកចិត្តទុកដាក់លើការបង្កើតបរិយាកាសការងារដែលមានតុល្យភាព និងលើកទឹកចិត្តឱ្យមានការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នាដោយស្មោះត្រង់ជុំវិញបន្ទុកការងារ ដើម្បីទប់ស្កាត់បញ្ហាអស់កម្លាំងចិត្តមុនពេលវាក្លាយជាវិបត្តិធ្ងន់ធ្ងរ។

ប្រភព: Harvard Business Review

អានប្រភពដើម