របកគំហើញនាឡិកានុយក្លេអ៊ែរដំបូងបង្អស់៖ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអូទ្រីសបង្កើតកំណត់ត្រាវាស់វែងពេលវេលា
អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនៃសាកលវិទ្យាល័យ TU Wien សម្រេចបានរបកគំហើញប្រវត្តិសាស្ត្រ ដោយបង្កើតនាឡិកានុយក្លេអ៊ែរមានស្ថិរភាពដំបូងគេបង្អស់លើពិភពលោក។
របកគំហើញនាឡិកានុយក្លេអ៊ែរដំបូងបង្អស់៖ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រអូទ្រីសបង្កើតកំណត់ត្រាវាស់វែងពេលវេលា
- ស្ថិរភាពលើសពី ២៤ ម៉ោងដោយស្វ័យប្រវត្ត៖ ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវនៃសាកលវិទ្យាល័យ TU Wien បានបង្ហាញថានាឡិកានុយក្លេអ៊ែរអាចដំណើរការមានស្ថិរភាពដោយគ្មានការជ្រៀតជ្រែកពីមនុស្ស។
- ការប្រើប្រាស់ស្នូល Thorium-229៖ ជំនួសឱ្យការប្រើប្រាស់អេឡិចត្រុងដូចនាឡិកាអាតូមិក ប្រព័ន្ធថ្មីនេះប្រើប្រាស់ស្នូលអាតូមដែលធន់នឹងការរំខានពីកម្លាំងអេឡិចត្រូម៉ាញ៉េទិចខាងក្រៅ។
- បដិវត្តន៍ប្រព័ន្ធរុករក និងរូបវិទ្យា៖ បច្ចេកវិទ្យានេះនឹងជួយពង្រឹងប្រព័ន្ធ GPS នាពេលអនាគត និងបើកផ្លូវឱ្យមានការស្វែងរកកម្លាំងអាថ៌កំបាំងទី ៥ នៃចក្រវាល។
អស់រយៈពេលជាច្រើនទសវត្សរ៍ ពិភពលោកបានពឹងផ្អែកលើនាឡិកាអាតូមិកដើម្បីកំណត់ស្ដង់ដារពេលវេលាដ៏ជាក់លាក់បំផុតរបស់មនុស្សជាតិ។ ប៉ុន្តែនៅពេលនេះ យុគសម័យថ្មីមួយបានឈានមកដល់ បន្ទាប់ពីក្រុមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនៅទីក្រុងវីយែនបានបង្កើតនាឡិកានុយក្លេអ៊ែរដំបូងគេបង្អស់ដែលអាចរក្សាស្ថិរភាពដោយខ្លួនឯងបានជោគជ័យ។
១. របកគំហើញប្រវត្តិសាស្ត្រនៃការវាស់វែងពេលវេលាដោយប្រើស្នូលអាតូម
របកគំហើញដ៏អស្ចារ្យនេះត្រូវបានដឹកនាំដោយក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវនៃសាកលវិទ្យាល័យបច្ចេកវិទ្យាវីយែន (TU Wien) សហការជាមួយវិទ្យាស្ថានជាតិស្ដង់ដារអាល្លឺម៉ង់ (PTB) ដោយបានចុះផ្សាយជាផ្លូវការនៅក្នុងទស្សនាវដ្តីវិទ្យាសាស្ត្រពិភពលោក Nature។ នេះគឺជាលើកដំបូងបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលនាឡិកានុយក្លេអ៊ែរឯករាជ្យមួយអាចដំណើរការ និងរក្សាភាពនឹងនរបានលើសពី ២៤ ម៉ោងជាប់ៗគ្នា។
ភាពខុសគ្នាសំខាន់រវាងនាឡិកាអាតូមិកបុរាណ និងនាឡិកានុយក្លេអ៊ែរ គឺស្ថិតនៅលើទីតាំងនៃការវាស់។ នាឡិកាអាតូមិកប្រើប្រាស់ការលោតផ្លោះថាមពលរបស់អេឡិចត្រុងដែលនៅស្រទាប់ក្រៅ ដែលងាយនឹងទទួលរងការរំខានពីដែនម៉ាញ៉េទិច និងសីតុណ្ហភាព។ ផ្ទុយទៅវិញ នាឡិកានុយក្លេអ៊ែរប្រើប្រាស់ស្នូលអ៊ីសូតូប Thorium-229 ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលអាតូម ដែលជាតំបន់មានការការពារយ៉ាងរឹងមាំពីការរំខាននៃបរិស្ថានជុំវិញ។
២. ដំណោះស្រាយបច្ចេកវិទ្យាឡាស៊ែរ និងភាពច្បាស់លាស់កម្រិតខ្ពស់
ដើម្បីធ្វើឱ្យស្នូល Thorium-229 អាចបន្លឺសញ្ញាពេលវេលាបាន អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រត្រូវប្រើប្រាស់កាំរស្មីឡាស៊ែរអ៊ុលត្រាវីយ៉ូឡេកម្រិតពិសេស ដើម្បីដាស់ស្នូលអាតូមឱ្យបញ្ចេញរលកសញ្ញា។ កាលពីពេលមុន ការស្វែងរកកម្រិតថាមពលឡាស៊ែរត្រឹមត្រូវត្រូវបានចាត់ទុកថាជាកិច្ចការស្ទើរតែមិនអាចទៅរួចនៅក្នុងរូបវិទ្យានុយក្លេអ៊ែរ។
ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវបានជម្នះឧបសគ្គនេះដោយការបង្កប់ស្នូល Thorium ទៅក្នុងគ្រីស្តាល់ពិសេស ដែលអនុញ្ញាតឱ្យឡាស៊ែររាប់ពាន់កាំអាចដំណើរការដំណាលគ្នា។ លទ្ធផលតេស្តបានបង្ហាញថា ប្រព័ន្ធនេះមានភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់រហូតដល់កម្រិតដែលមិនអាចរកឃើញកំហុសសូម្បីតែមួយវិនាទីក្នុងរយៈពេលរាប់ពាន់លានឆ្នាំ ដែលជាភាពជាក់លាក់មិនធ្លាប់មានពីមុនមកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រមនុស្សជាតិ។
៣. ផលប៉ះពាល់លើប្រព័ន្ធផ្កាយរណប និងការស្វែងរកច្បាប់រូបវិទ្យាថ្មី
ការអភិវឌ្ឍនាឡិកានុយក្លេអ៊ែរមិនត្រឹមតែជាជ័យជម្នះក្នុងបន្ទប់ពិសោធន៍ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវានឹងនាំមកនូវការផ្លាស់ប្ដូរជាក់ស្តែងដល់ប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យាសកល។ ភាពជាក់លាក់កម្រិតខ្ពស់នេះនឹងជួយឱ្យប្រព័ន្ធផ្កាយរណប GPS និងបណ្តាញទូរគមនាគមន៍ជំនាន់ក្រោយអាចកំណត់ទីតាំងបានច្បាស់លាស់រហូតដល់កម្រិតមីលីម៉ែត្រ។
លើសពីនេះ ឧបករណ៍នេះនឹងក្លាយជាកញ្ចក់ឆ្លុះបញ្ចាំងដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតសម្រាប់អ្នករូបវិទ្យា ក្នុងការតាមដានថាតើតម្លៃថេរនៃធម្មជាតិ (Fundamental Constants) មានការប្រែប្រួលតាមពេលវេលាដែរឬទេ។ វាក៏អាចជួយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រស្វែងរកភស្តុតាងនៃរូបធាតុងងឹត (Dark Matter) និងកម្លាំងមូលដ្ឋានទី ៥ ដែលអាចផ្លាស់ប្ដូរការយល់ដឹងរបស់យើងអំពីចក្រវាលទាំងមូល។
សួរ៖ តើអ្វីទៅជានាឡិកានុយក្លេអ៊ែរ ហើយខុសពីនាឡិកាអាតូមិកយ៉ាងដូចម្តេច?
ឆ្លើយ៖ នាឡិកានុយក្លេអ៊ែរវាស់កម្រិតថាមពលចេញពីស្នូលអាតូម Thorium-229 ដោយផ្ទាល់ ចំណែកនាឡិកាអាតូមិកវាស់អេឡិចត្រុងនៅស្រទាប់ក្រៅ ដែលធ្វើឱ្យនាឡិកានុយក្លេអ៊ែរមានស្ថិរភាព និងធន់នឹងការរំខានជាង។
សួរ៖ តើពេលណាទើបបច្ចេកវិទ្យានេះអាចយកមកប្រើប្រាស់ក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ?
ឆ្លើយ៖ បច្ចេកវិទ្យានេះបច្ចុប្បន្នស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលពិសោធន៍កម្រិតខ្ពស់ ហើយត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងត្រូវយកទៅបំពាក់លើផ្កាយរណប និងមន្ទីរពិសោធន៍ជាតិក្នុងរយៈពេលពីរបីឆ្នាំខាងមុខ។
